കണ്ണാരം പൊത്തി കളിക്കുന്ന അലങ്കാര വിളക്കുകള്‍.....ഒപ്പന പാട്ടുകളുടെ മേളം.....കൂട്ടുകാരികളുടെയും ബന്ധുകളുടെയും കലപില സംസാരം...ആകെ ബഹള മായം...ഇത് എന്റെ വീട് തന്നെയോ?ഒരുപാട് കണ്ണുനീരിന്‍ ശേഷം എന്റെ വീട്ടിലെകും സന്തോഷം കടന്നു വന്നിരിക്കുന്നു......അല്ഹമ്ദുലില്ലഹ്.....ഇന്ന് എന്റെ മൈലാഞ്ചി രാവ്.....മൈലാഞ്ചി കൈകളെയും നാണം കവിളുകളെയും ശോണിമ ചാര്‍ത്തുന്ന രാവ്...ഖല്‍ബില്‍ കെസ്സു പാട്ടിന്റെ താളം......നാളെ ഒരാള്‍ എന്റെ ജീവിതം പങ്കിടാന്‍ വരുന്നു....
മൈലാഞ്ചിയുമായി കൂട്ടുകാരികള്‍ വരുന്നുണ്ട്....ബന്ധുകള്‍ ഓരോരുത്തരായി അത് കയ്യില്‍ അണിയിക്കും...ഉമ്മയും ഉപ്പയും അവിടുണ്ട്....അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശം അതിനു പകരം വെക്കാന്‍ ഈ ദുനിയാവിലെ ഒരു വെളിച്ചതിനുമാവില്ല....മൈലാഞ്ചി കയ്യില്‍ അണിയികുംപോള്‍ ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞുവോ?ഉവ്വ് ആ കൈകള്‍ വിറച്ചു...പാവം ഉപ്പയും ഉമ്മയും..... അവരുടെ എത്ര നാളായി ഉള്ള സ്വപ്നമാണ് ഈ വിവാഹം...നാല് മക്കളെ നഷ്ടപെട്ടപോള്‍ അവരെന്ത് വേദനിച്ചു കാണും.....മൂന്നു വയസ്സ് തികച്ചില്ല നാല് പേരും....ലോഹപക്ഷിയുടെ ചിറകേറി വന്ന വിഷ മഴ ദുരന്തമായി പെയ്തിരങ്ങുവായിരുന്നു..പൊട്ടിവിടരും മുന്‍പേ കൊഴിഞ്ഞു വീണു നാല് പുഷ്പങ്ങള്‍......അടുത്ത കുഞ്ഞെങ്ങിലും ആരോഗ്യമുള്ളതായിരികനെയെന്നു ഒരുപാട് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു കാണും അവര്‍...ആണ്‍ കുട്ടി പിറന്നാള്‍ മുഹമ്മദ്‌ എന്നും പെണ്ണ് ആണെങ്ങില്‍ ഫാത്തിമ എന്നിടമെന്നും നേര്ച്ച ചെയ്തത് ഉമ്മയാണ്...ആരോ പറഞ്ഞു കൊടുത്തതാണ് പോലും....അങ്ങനെ ഈ ഫാത്തിമ അവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ വന്നത്...അഞ്ചു വയസ്സുവരെ ഉമ്മയ്ക്ക് ആധി ആയിരുന്നു...എനികെന്തെകിലും പറ്റിയാലൊന്നു.....ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്നു അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്ത് മാത്രം സന്തോഷിച്ചു പാവം...പക്ഷെ വിഷത്തിന്റെ വ്യാപ്തി എന്റെ ജീവിതത്തെയും ബാധിക്കാന്‍ കിടക്കുന്ന വിവരം അവര്‍ അറിഞ്ഞത് താമസിച്ചാണ്...വിവാഹ ആലോചനകള്‍ ഓരോന്നായി മുടങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍....വിഷമഴയുടെ നാട്ടിലെ പെണ്ണിനെ ആര്‍കും വേണ്ടപോലും......അവര്‍ക്ക് ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞുകള്‍ രോഗികള്‍ ആയിരിക്കും അത്രേ.....ഒടുവില്‍ ജനിച്ച നാടും പ്രിയപെട്ടതുമൊക്കെ ഇട്ടെറിഞ്ഞു അവര്‍ ,എനിക്ക് വേണ്ടി..മറ്റൊരു നാട്ടില്‍ വേര് പിടിക്കാന്‍ ഒരു പാട് കഷ്ടപെട്ടു...എന്നാലും വിഷ യക്ഷി ഞങ്ങളെ വിട്ടില്ല...നാട്ടുപേരു അപ്പോഴും വില്ലനായി....നിശ്ചയം വരെ എത്തിയ വിവാഹം മുടങ്ങി...അതിനു ശേഷം ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു അല്ലാതെ കണ്ടിട്ടില്ല.....പുതു ജീവിത സ്വപ്നങ്ങളെ കാളുംതന്നെ വേദനിപിച്ചതും അവരുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ ആയിരുന്നല്ലോ?ഒടുവില്‍ അതിനു ഒരു അറുതി ആയെല്ലോ.....മൈലാഞ്ചി അണിയിച്ചു കഴിഞ്ഞല്ലോ.....ആ മണം....അതൊന്നു ആസ്വദികട്ടെ......എന്തെ ഈ മൈലാഞ്ചിക്ക് മണമില്ലല്ലോ?



"മോളെ....ഉമ്മയാണ്..."ഉമ്മാ...ഈ മൈലാഞ്ചിക്ക് മണമില്ലല്ലോ?""മൈലഞ്ചിയോ?നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നേ...വല്ല സ്വപ്നവും കണ്ടോ നീ...."അപ്പൊ അത് വെറും സ്വപ്നമായിരുന്നോ? മോളെ.... ബാങ്ക് കൊടുത്തിട്ട് നേരം കുറെ ആയി...എണീറ്റ്‌ നിസ്കരിക്ക്..ഇല്ലേല്‍ കളാ ആയി പോവും..."ഞാന്‍ പോയി നിസ്കരികട്ടെ.....ഇനിയെങ്ങിലും ഈ വിഷ മഴ നിര്‍ത്താന്‍ നിങ്ങളും കൂടില്ലേ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ?ഞങ്ങളുടെ സമരത്തില്‍ പങ്കാളികലാവൂ...ഇനിയും ഒരുപാട് പെണ്‍കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ തകരാതിരികാന്‍.....ഉപ്പമാരുദെഉമ് ഉമ്മമാരുടെയും കണ്ണുകള്‍ നിരയാതിരികാന്‍...ജനിക്കും മുന്‍പേ രോഗത്തിന് അടിമകളായ കുഞ്ഞുകള്‍ ജനികാതിരികാന്‍.......

അയാള്‍ തിരക്കിട്ട് ആ ഫോട്ടോ മെയില്‍ ചെയ്തു...സമയം ഒരുപാടായിരിക്കുന്നു ....അവസാന എഡിഷന്‍ മുന്‍പ് ഓഫീസില്‍ കിട്ടിയില്ലെങ്ങില്‍ പിന്നെ കഷ്ടപെട്ടതൊക്കെ വെറുതെയാവും.ഇല്ല....ഇനിയും സമയമുണ്ട്....കായലിലേക്ക് മറിഞ്ഞ ബസിന്റെ ചിത്രമാണ്...രക്ഷാപ്രവര്‍ത്തനം ഒരു ഭാഗത്ത് നടക്കുന്നുണ്ട്....ആ സമയത്ത് അത് വഴി വന്നത് കൊണ്ടാണ് മാറ്റാരും അറിയുന്നതിന്‍ മുന്പ് അറിയാനും ചിത്രങ്ങളെടുക്കാനും കഴിഞ്ഞത് .നാളെ ഈ ഫോട്ടോ കണ്ട മറ്റു പത്രകാര്‍ അന്തം വിടും ,ഇത്രയും നേരമായ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി മറ്റാര്‍ക്കും ഈ പടങ്ങള്‍ കിട്ടില്ല...അഭിമാനത്തോടെ അയാള്‍ ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കി...അപോഴാണ് അയാള്‍ അത് കണ്ടത്


.താനെടുത്ത ഫോട്ടോയില്‍ ബസിന്റെ അരികിലായി വെള്ളത്തിന്‌ മുകളില്‍ ഒരു കൈ....ചുവന്ന വളകള്‍ അണിഞ്ഞ ഒരു കുഞ്ഞികൈ....ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോള്‍ താനിത് കണ്ടില്ലല്ലോ?മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു നീറ്റല്‍....അയാള്‍ ദുരന്ത സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു...അപ്പോഴും രക്ഷാപ്രവര്‍ത്തനം തുടരുന്നുടായിരുന്നു,അയാള്‍ അവിടെ മാകെ തിരഞ്ഞു....അപ്പോള്‍ കണ്ടു....ആ ചുവന്ന വളകള്‍ ഇട്ട ആ കൈകള്‍....മരണപെട്ടവരുടെ കൂട്ടത്തിലായിരുന്നു അവള്‍.....പാതി തുറന്ന കണ്ണുകളുമായി ഒരു അഞ്ചു വയസ്സുകാരി...വിടരും മുന്‍പ് കൊഴിഞ്ഞു പോയ പനിനീര്‍ പുഷ്പം പോലെ.....പിന്നെ അവിടെ നില്‍കാന്‍ അയാള്‍ക്കായില്ല...വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും തീര്‍ത്തും തളര്‍ന്നിരുന്നു....നേരെ റൂമില്‍ ചെന്നു കിടക്കയിലേക്ക് വീഴുകയായിരുന്നു....എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഉറങ്ങാന്‍ ആവുന്നില്ല ,കണ്ണ് പൂട്ടുമ്പോള്‍ ചുവന്ന വളയിട്ട ആ കുഞ്ഞു കൈകള്‍....അയാള്‍ക്ക് കണ്ണ് പൂട്ടാന്‍ തന്നെ പേടിയായി,എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപോയി.....

ഒരു ചെറിയ കുളം അതിന്റെ പടവില്‍ നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കുകയായിരുന്നു.....ആരോ വിളികുന്നത് പോലെ തോന്നി തിരിഞ്ഞു നോക്കി,ആരുമില്ല ....തോന്നിയതാവും,പെട്ടെന്നാനത് സംഭവിച്ചത്....ആരോ തള്ളിയിട്ടത് പോലെ ...താന്‍ കുളത്തിലേക്ക്‌.....നന്നായി നീന്തല്‍ അറിയുന്ന തനിക്ക് അതിനു സാധികുന്നില്ല.....കൈ കാലുകള്‍ തളര്‍ന്നത് പോലെ.....വയ്യ.....വെള്ളത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോവുന്നു.....അപ്പോള്‍ ഒരു കൈ നീണ്ടു വന്നു....തന്നെ പിടിച്ച വലിച്ചുയര്തുന്നു....വെള്ളത്തില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നപ്പോള്‍ ആണ് ആ മുഖം കണ്ടത്.....ആ അഞ്ചു വയസ്സുകാരി......"എന്നെ കൊന്നില്ലേ,എന്നെ രക്ഷികാമായിരുന്നില്ലേ?,ഇപ്പൊ എന്റെ അമ്മ കരയുകയാവും....എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയെ കാണണം....."അവള്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി,പക്ഷെ....ആ കണ്ണില്‍ നിന്ന് കണ്ണുനീരല്ല....പകരംചോരയാണ് വരുന്നത്....
"അമ്മേ"നിലവിളിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഉണര്‍ന്നത്....
അത് വെറുമൊരു സ്വപ്നമാണെന്ന് വിശ്വാസം വന്നില്ല
ആദ്യമായൊന്നുമല്ല ദുരന്തങ്ങള്‍ക്ക് സാക്ഷിയാവുന്നത്....ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതും...എന്നിട്ടും ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മരണം മാത്രമെന്താ തന്നെ ഇങ്ങനെ
വേട്ടയാടുന്നത്.....ആ മരണത്തില്‍  തനിക്ക് പങ്കുണ്ടാവുമോ?ഈ കുറ്റബോധം തന്നെ മരണം വരെ പിന്തുടരുമോ

ഒരു വിധം നേരം വെളുപിച്ചു,ദിനചര്യകള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കി ഓഫീസിലെത്തി,പക്ഷെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.....ചീഫ് എഡിറ്റര്‍ വിളികുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞത് രാമേട്ടന്‍ ആണ്.....ചീഫ് എഡിറ്റര്‍ ഉടെ മുറിയില്‍ ഒരു ചെറിയ സംഘം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.....എഡിറ്റര്‍ അനുമോദനം അറിയിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു വലിയ ബൊക്ക നല്‍കി,ചുവന്ന റോസാ പുഷ്പങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ബൊക്ക....അയാള്‍ അതിലേക്കു നോക്കി....ഓരോ ചുവന്ന പൂവിലും ആ അഞ്ചു വയ്യസുകാരിയുടെ മുഖമാണ് അയാള്‍ കണ്ടത്...."എന്നെ രക്ഷിക്കാമായിരുനില്ലേ?"എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് കരയുന്ന മുഖം...ആ കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് ചോരയാണ് വരുന്നത്....ആ രക്തം തന്റെ കയ്യില്‍ പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു....ഒരു അലര്‍ച്ചയോടെ അയാളാ ബൊക്ക വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് ഓടി....വാഷ്‌ ബാസിന്‍ ടാപ്‌ തുറന്നു...എത്ര കഴികിയിട്ടും രക്തം പോയില്ലെന്നു അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നി...ഒരു ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ അയാള്‍ കൈ കഴുകി കൊണ്ടേയിരുന്നു..ഒരു കത്തി കൊണ്ട്  സ്വന്തം ജീവ രക്തം ഒഴുക്കി  കളയും വരെ..
(mukalile pic kevin carter enna famous photo grapher eduthathaanu....e foto eduth moonu masathinullil kadutha vishadithinadimayaaya adheham suicide cheythu...may rest his soul in peace)

 ഇതും 
ഇതും
വായിച്ചപോള്‍ മനസ്സില്‍ തോന്നിയത്....ഈ കൊടും പാതകതിന്‍ മിനി ചേച്ചി പൊറുക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു....

രാത്രി പെയ്ത മഴയുടെ ആലസ്യം നിറഞ്ഞ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതം .സൂരജ് ഉണര്‍ന്ന്‍ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു...."അമ്മേ......ചായ..."അവന്‍ പത്രം എടുത്തു ഓരോ പേജ് ആയി ഓടിച്ചു വായിക്കുമ്പോഴാണ് ആ വാര്‍ത്ത‍ കണ്ണില്‍ പെട്ടത് ...അവന്റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലെ തോന്നി.....ആ തണുപ്പിലും അവന്‍ വിയര്‍ത്തുപോയി.....കോളേജ് വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ അനാശസ്യത്തിന്‍ പിടിയില്‍....ആ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ പേരുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു....ആ പേര് അവന്‍ പലാവര്‍ത്തി വായിച്ചു......സന്ഷ...സന്ഷ ഗോപിനാഥന്‍
കുസൃതിയും ഉത്സാഹ തിമര്‍പ്പുകളും നിറഞ്ഞ കൌമാരത്തിന്റെ ഉത്സവകാലം,പ്ലസ്‌ വണ് ക്ലാസ്സിലെ ബഹളങ്ങളില്‍ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയും ശബ്ദത്തില്‍ ശലീനതയുമായി തുളസി കതിരിന്റെ നൈര്‍മല്യവും ഇളം കാറ്റിന്റെ കുളിരും പകര്‍ന്നു അവള്‍-സന്ഷ,ആണ്‍കുട്ടികളില്‍ നിന്ന എപ്പോഴും ഒരു ദൂരം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു അവള്‍,വിര്‍ജിന്‍ മൊബൈല്‍ എന്നാ ഇരട്ട പേര് പോലും അവള്‍ക് കിട്ടി ....തനിക്ക് നേരെയുള്ള പ്രണയ കടാക്ഷങ്ങളെ അവഗണിച്ചിരുന്ന അവളോട് എന്തോ ഒരു ബഹുമാനമായിരുന്നു ആദ്യം...പിന്നീട് അത് ആരാധനയായി....മെല്ലെ മെല്ലെ എന്റെ ഹൃദയം അവളുടെതാവുന്നത് അറിയുകയായിരുന്നു.....പക്ഷെ അവളോട് അത് പറയാനുള്ള ധൈര്യം  ഇല്ലായിരുന്നു....ഒരു പാട് പേരുടെ പ്രണയാഭ്യര്തന തള്ളികളഞ്ഞ അവള്‍ തന്റെ ഇഷ്ടം സ്വീകരിക്കാന്‍ ഒരു കാരണവുമില്ലായിരുന്നു.....എങ്കിലും എന്നെങ്ങിലും അവള്‍ തന്റെതാവുമെന്നാരോ പറയുമ്പോലെ......
എല്ലാം നശിപിച്ച ആ ദിവസം .....പുതിയ ബൈക്ക് വാങ്ങിയതിന്റെ ആഘോഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നേരം വൈകിയിരുന്നു...മിന്നല്‍ പണിമുടക്ക്‌ കാരണം വിജനമായ വഴിയില്‍ സല്പം സ്പീഡില്‍ പോവുമ്പോഴാണ്  ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നില്‍കുന്ന സന്ഷയെ കണ്ടത്.....പണിമുടക്ക്‌ കാരണം വീട്ടിലേക്ക് പോവനാവാതെ നില്കുകയായിരുന്നു അവള്‍.....തന്റെ ഓഫര്‍ അവള്‍ സ്വീകരികുമോ എന്ന് പേടിയുണ്ടായിരുനെങ്ങിലും വണ്ടിയില്‍ കേറാന്‍ അവളെ ക്ഷണിച്ചു....ഒറ്റക്കൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ പലരും അവിടെ ചുറ്റി പറ്റി നില്പുണ്ടായിരുന്നു...അത്കൊണ്ടാവാം രക്ഷപെട്ട ആശ്വാസത്തോടെ അവള്‍ പിന്നില്‍ കയറിയത്....ശരീരങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ മുട്ടാതിരികാന്‍ ബാദ്ധപെടുന്നതിനിടക്ക് അവളുടെ ബാഗ്‌ താഴെ പോയി....അവളുടെ ഭയം കണ്ടതുകൊണ്ടു സാവധാനമാണ്‌ ഓടിച്ചത്...അവളുടെ വീട്ടിലെകുള്ള വഴി പറഞ്ഞുതരുമ്പോള്‍ അവളുടെ ശബ്ദം പ്രാവിന്റെ കുറുകല്‍ പോലെ നേര്‍ത്തതായിരുന്നു....വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും സമയം താമസിച്ചത് കൊണ്ട് വേണ്ടെന്ന പറഞ്ഞു വണ്ടി തിരിച്ചു...വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത് കൊണ്ടാവാം അവളുടെ അമ്മ പൂമുഖതുണ്ടായിരുന്നു...തള്ളകൊഴിയുടെ ചിറകിനടിയില്‍ ഒളിക്കാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്ന കോഴികുഞ്ഞിനെ പോലെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി അടുക്കുകയായിരുന്നു അവള്‍...പക്ഷെ പ്രതീക്ഷികാത്തതാണ്  സംഭവിച്ചത് ,അവളുടെ അമ്മ അടിച്ചു,ഒപ്പം രണ്ടുപേരെയും വഴക്കും പറഞ്ഞു,ഞാന്‍ കേള്കുന്നത് കണ്ട അവളുടെ മുഖം വിളറി പോയി,അത്കണ്ടാപ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന്‍ വണ്ടി വിട്ടു...
പിറ്റെന്ന്‍ സ്കൂളില്‍ എത്തി...സന്ഷ തന്നെ തേടി വന്നപ്പോള്‍ നന്ദി പറയനാവുമെന്നെ കരുതിയുള്ളൂ....പക്ഷെ അവളുടെ വാക്കുകള്‍ ........മനസ്സിലെ മണി ഗോപുരത്തില്‍  വെച്ചാരാധിച്ചിരുന്ന വിഗ്രഹം വീണു ഉടയുകായിരുന്നു ..അപ്പോള്‍ തോന്നിയതെന്തോ പറഞ്ഞു ധൃതിയില്‍ നടക്കുമ്പോള്‍  "ഇല്ല,അവള്‍ ഇപ്പോഴത്തെ വിഷമത്തിന് പറയുന്നതാണ്....അല്ലാതെ തന്റെ അങ്ങനെയൊന്നും പറ്റില്ല എന്ന് മനസ്സിനെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു...എന്നാല്‍ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും കാറ്റില്‍ പറത്തുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങള്‍,അവള്‍ കാമുകനെ കണ്ടത്തി,തന്നെ കാണുമ്പോള്‍ ഒരു വാശിപോലെ അവനോട തൊട്ടുരുമ്മി നടക്കാനും കൊഞ്ഞികുഴയാനുമുള്ള വ്യഗ്രത മനസ്സിനെ കീറി മുറികുന്നുണ്ടായിരുന്നു...അവളെ പ്രകോപിപ്പിക്കെന്ടെന്നു കരുതി അവളുടെ വഴികളെ മനപൂര്‍വം ഒഴിവാകുവായിരുന്നു......അവള്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജില്‍ ചെര്‍ന്നതൊക്കെ അറിഞ്ഞിരുന്നു....പക്ഷെ...ഇങ്ങനെ ?അവള്‍?സഹപാഠിയുടെ മുന്‍പില്‍ അപമാനിക്കപെട്ടത്തിന്റെ പ്രതികാരം സ്വന്തം ജീവിതം നശിപ്പിച് വേണമായിരുന്നു?                                  
                                                                                                                           

         എന്റെ അനു കുട്ടിക്ക് ...(ഇത് വായിക്കുമ്പോള്‍ നിന്റെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ചിരി എനിക്കിപ്പോള്‍ കാണാം)

ഇന്നലെ ഞാന്‍ ബ്ലോഗ്ഗെരിലെ പുതിയ പോസ്റ്റുകള്‍ വായിക്കയായിരുന്നു,അപ്പോഴാന്‍ അരുന്ചെട്ടന്റെ പോസ്റ്റ്‌ കണ്ടത് ,കായംകുളം എക്സ്പ്രസ്സ്‌ കണ്ടാല്‍ അതില്‍  കേരാതിരികാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ,കാരണം,ആകാശം ഇടിഞ്ഞു വീഴാന്‍ പോവാന്‍  എന്നറിയുമ്പോഴും  കായംകുളം സൂപ്പര്‍ ഫാസ്റ്റില്‍ പൊട്ടിച്ചിരി കേള്‍ക്കാം,അങ്ങനെ ഞാന്‍ വണ്ടിയിലേക്ക് ചാടി കേറി,ചെറുതായി കാല്‍ വാതിലിനോട്  അടിചെങ്ങിലും വേറൊന്നും പറ്റിയില്ല,പടച്ചോന്‍ കാത്തു,അങ്ങനെ വണ്ടി നീങ്ങി,ഡോക്ടര്‍ സാമുവലിന്റെ  കൂടുയുള്ള യാത്ര നല്ല രസമായിരുന്നു,നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല,ചിര്ച് ചിരിച് എനിക്ക് ചിരി നിര്‍ത്താന്‍ വയ്യാതായി,കണ്ണില്‍ നിന്നൊക്കെ  വെള്ളം വരാന്‍ തുടങ്ങി,എന്നിട്ടും നോ രക്ഷ...ചിരി കാരണം ശ്വാസം കഴിക്കാന്‍  കൂടി വയ്യാതായി ,എന്റെ ചിരിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട നാട്ടുകാര്‍ ഓടികൂടി(എന്റെ നാട്ടുകാര്‍  അങ്ങനെയാ,സ്വന്തം വീട്ടില്‍ ഒരാള്‍ മരിച്ചത്  അറിഞ്ഞില്ലെങ്ങിലും അടുത്ത വീട്ടില്‍ ഒരാള്‍ ചിരിച്ചാല്‍ അവര്‍ അറിയും,എന്തെങ്ങിലും പുതിയ പുയിപ്പിന്‍ വകയുടോന്നരിയാന്‍ ഓടിയെത്തും ,ഹും)"ചൂട് കൂടി വട്ടായെന്ന്‍ തോനുന്നു",അമിനത്ത കാരണം  കണ്ടെത്തി,എനികൊന്നുമില്ലെണ്ണ്‍ പറയണമെങ്ങില്‍  ഈ  ഒടുക്കത്തെ  ചിരിയൊന്നു നിന്നിട്ട് വേണ്ടേ",ബ്ലോഗ്‌" ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ ഒരുവിധം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു,ബ്ലോഗോ? അതെന്ത് രോഗം ?കണ്ട്രി ഫോല്ലോസ് .....അവര്കെന്ത് ബ്ലോഗരിയാം ?കായംകുളം സൂപ്പര്‍ ഫാസ്റ്റ്  അറിയാം?അവരോട എനിക്ക് സഹതാപം തോന്നി,പക്ഷെ എന്റെ അപ്പോഴാതെ അവസ്ഥയില്‍ ഒരു സഹതാപത്തിന്‍ സ്കോപില്ലത്തത് കൊണ്ട് തല്കാലം ഞാന്‍ ചിരി തുടര്‍ന്നു,പക്ഷെ വിവരമുള്ള എന്റെ വീടുകാര്‍ക്ക് കാര്യം മനസില്ലായി,"ഹം,ബ്ലോഗ്‌ എന്നോകെ പറഞ്ഞ പെണ്ണ് തുള്ളിയപോഴേ...ഞാന്‍ ഉറപിച്ചതാ ഇത് ഇങ്ങനെ തീരൂന്‍ ,എന്തായിരുന്നു പുകില്‍ ,ബെന്ടാത്ത ഓരോന്ന ചെയ്ത് ഇപ്പം തല ചൂടയെപ്പം മതിയായല്ലോ?ഇന്ന് നിര്‍ത്തികോണം  ,അല്ല പിന്നെ,"ഉമ്മാമന്റെ  വക ടൈലോഗെ,തൃപ്തിയായി അരുനെട്ടാ,തൃപ്തിയായി,അപ്പൊ ഒരു കാര്യം എനിക്ക് മനസ്സിലായി"blog reading is injurious to health"

ടിന്റു മോനെ അറിയില്ലേ?ഹം ടിന്റു നമ്മുടെ വടകെലെ നന്ദിനി ചേച്ചിയുടെ തല തെറിച്ച സന്താനം (copy right frm ചായകട ശങ്കരേട്ടന്‍) ,ആ അവന്‍ തന്നെ ,അവന്റെ കലാപരിപാടികളില്‍ ചിലത് നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കുന്നു

അവര്‍ ഐ റ്റി പ്രൊഫഷനല്‍ ആയിരുന്നു,പ്രൊജെക്റ്റ്,പ്രെസെന്റഷന്‍,പാര്‍ട്ടി,എപ്പൊശും തിരക്കുതന്നെ തിരക്ക്,പ്രസവിക്കാന്‍ നേരമില്ലായിരുന്നു,ഗര്‍ഭപാത്രം വാടകക്ക്‌ എടുത്തു,കുഞ്ഞിനെ നോക്കാന്‍ നേരമില്ലായിരുന്നു,ഒരു ആയയെ വെച്ചു,പ്രെമൊഷൻ സ്വപ്നം കണ്ടുനടന്ന അവര്‍ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനും തിരക്കെരിയതരിഞില്ല,അവൻ സ്വന്തം ജന്മതിന്റെ കടങ്ങള്‍ മകന്‍ വീട്ടിടുടങ്ങിയതും അവര്‍ അറിഞ്ഞില്ല .കാരണം അവര്‍ തിരക്കിലായിരുന്നു .